Ik beken!

Al sinds ik me kan herinneren heb ik "ergens last van" maar het altijd prima onder controle gehad. Soms wat minder meestal goed. Als ik het je niet verteld heb dan zou je het niet weten zeg maar. Alleen sinds een dik half jaar heb ik het helemaal niet meer goed onder controle, helemaal niet en daar baal ik vreselijk van. Ik ben dan ook al een half jaar druk bezig om het weer onder controle te krijgen, maar het wil niet echt lukken en dus ben ik op zoek naar "dingen" die me zouden kunnen helpen en nu liep ik laats tegen een blog aan waar iets heel moois op stond. Count your blessings! Daar moet ik aan mee doen denk ik, dus ik twijfel een beetje of ik zal mailen om mee te mogen doen met dit mooie idee. Ik zie mijn blessings vaak niet meer. Mijn tijd verdoe ik vooral en de dagen zijn soms moeilijk door te komen. het is vaak zwaar en vreselijk vermoeiend. Lichamelijk én geestelijk, want er komt zo veel meer bij kijken zoals schuldgevoelens, oud zeer en verdriet ... Ik ben namelijk in het bezit van een OCS of te wel een obsessieve-compulsieve stoornis. Gecategoriseerd als angststoornis, de oude naam is dwangneurose misschien beter bekend. Omdat het woord stoornis er in voorkomt klinkt het meteen vind ik alsof ik gek ben hahaha maar dat valt wel mee. Martin noemt me liever prettig gestoord heeft hij wel eens gezegt :) en om een lang verhaal kort te maken, er komen dwang handelingen (in mijn geval (en nu beken ik wel érg veel maar goed) het sorteren, recht zetten en tellen van van alles en nog wat) in de plaats voor angst gevoelens. Dus door middel van dwanghandelingen onderdruk je de angst gevoelens (om ze niet te voelen) tuurlijk gaat dit (in eerste instantie) niet bewust (hoewel ik me er nu natuurlijk zeer bewust van ben inm) het sluipt er in, het heeft een oorzaak en je zult hard moeten werken om het onder controle te hebben/krijgen. Door het onderdrukken bouw je een soort van adrenaline bommetje op die er soms uit moet en dat gebeurt door middel van een paniek aanval. Die kom ik ongemerkt prima in mn eentje door. Als je maar reëel blijft denken en positief blijft (en gelukkig ben ik erg positief ingesteld) dan is het voorbij in een kwartier tijd. Waarom en hoe enzo zal ik maar voor me houden. Ik moest het meer bekend maken bij de mensen om me heen (omdat het nu zo "aanwezig" is en dat voor nog meer onrust zorgt) en ik vind dit wel een goede manier (er lezen hier namelijk toch geen bekende mee haha en zo heb ik aan mn taak voldaan) + misschien is het ook wel goed voor de kindjes om het later terug te lezen (als ze heel groot zijn) want je weet maar nooit of je het dan zelf wel zou kunnen vertellen nog. Iig .. maken dit en de agorafobie mijn dagen wel eens zwaar en ik wil dat alles weer wat lichter word. Dús! Ik stuur straks die mail, ga mijn zegeningen tellen (al zal ik ze soms even moeten zoeken) en hopen dat het me helpt om beter te worden. Het is weer een stap dichter bij die controle denk ik/lijkt me dus ik ga er voor!

Na 3,5 uur dit logje op de laptop te hebben laten staan door twijfel post ik hem nu toch maar gewoon. Het voelt toch ook wel een beetje soort van opgelucht.